YOSHLAR ORASIDA SOG’LOM TURMUSH MADANIYATI.
Keywords:
sog‘lom turmush tarzi, yoshlar salomatligi, jismoniy faollik, to‘g‘ri ovqatlanish, zararli odatlar, profilaktika, sog‘lom turmush madaniyati.Abstract
Mazkur maqolada yoshlar orasida sog‘lom turmush madaniyatini shakllantirishning dolzarb masalalari tahlil qilinadi. Sog‘lom turmush tarzining asosiy komponentlari — to‘g‘ri ovqatlanish, jismoniy faollik, zararli odatlardan voz kechish va psixologik barqarorlikning ahamiyati yoritilgan. Shuningdek, yoshlar ongida sog‘lom hayot tarzini targ‘ib qilishda ta’lim muassasalari va ommaviy axborot vositalarining roli ko‘rib chiqiladi. Tadqiqot natijalari sog‘lom turmush madaniyatini rivojlantirish jamiyat salomatligini mustahkamlashda muhim omil ekanligini ko‘rsatadi.
References
1. World Health Organization (WHO). (2020). Healthy diet. Geneva: WHO Press.
2. World Health Organization (WHO). (2021). Guidelines on physical activity and sedentary behaviour. Geneva: WHO Press.
3. Centers for Disease Control and Prevention (CDC). (2022). Healthy Living. Atlanta: U.S. Department of Health and Human Services.
4. Glanz, K., Rimer, B. K., & Viswanath, K. (2015). Health Behavior: Theory, Research, and Practice. 5th ed. San Francisco: Jossey-Bass.
5. Nutbeam, D. (2000). Health literacy as a public health goal: A challenge for contemporary health education. Health Promotion International, 15(3), 259–267.
6. Sallis, J. F., Owen, N., & Fisher, E. B. (2015). Ecological models of health behavior. In K. Glanz et al. (Eds.), Health Behavior and Health Education. San Francisco: Jossey-Bass.
7. United Nations Children’s Fund (UNICEF). (2019). Adolescent health and development. New York: UNICEF.
8. Bandura, A. (2004). Health promotion by social cognitive means. Health Education & Behavior, 31(2), 143–164.
9. Hawkley, L. C., & Cacioppo, J. T. (2010). Loneliness matters: A theoretical and empirical review. Annals of Behavioral Medicine, 40(2), 218–227.
10. McGinnis, J. M., Williams-Russo, P., & Knickman, J. R. (2002). The case for more active policy attention to health promotion. Health Affairs, 21(2), 78–93.